Od kiedy jesteś instruktorem?
Instruktorem jestem od 2007 roku, ale z motoryzacją jestem związany zawodowo od 2005,
kiedy rozpocząłem pracę jako kierowca zawodowy.
Dlaczego zdecydowałeś się na tę pracę?
Chciałem podzielić się swoją wiedzą i doświadczeniem. Lubię uczyć, a największą satysfakcję
daje mi to, gdy ktoś dzięki mnie staje się pewnym siebie kierowcą.
Co najbardziej lubisz w swojej pracy?
Ten moment, kiedy kursant zaczyna wierzyć w siebie. Gdy stres zamienia się w satysfakcję —
to jest dla mnie najlepsza nagroda.
A co jest największym wyzwaniem podczas szkolenia?
Pokonać stres kursanta. Jak już uda się opanować emocje, to cała reszta idzie dużo łatwiej.
Masz swoją złotą radę dla przyszłych kierowców?
Na zakrętach najważniejsza jest precyzja, a nie prędkość. Lepiej zrobić coś wolniej, ale
poprawnie i bezpiecznie.
Jak najlepiej przygotować się do egzaminu państwowego?
Egzamin ma swoje reguły i warto je znać. Kluczowe jest połączenie ich z prawdziwą jazdą –
tylko wtedy kursant poradzi sobie i na egzaminie, i później w codziennym ruchu.
Twoim zdaniem, co jest najtrudniejsze na egzaminie?
Paradoksalnie – najłatwiejsze manewry. Jazda pasem ruchu do przodu i tyłu, czyli tzw. „łuk”.
Na zajęciach to drobiazg, ale stres na egzaminie potrafi zamienić to w największe wyzwanie.
A które miejsce w strefie egzaminacyjnej sprawia kursantom największy kłopot?
Zdecydowanie rondo na Jagodnie.
Jaki błąd kursanci popełniają najczęściej?
Najprostsze rzeczy – brak kierunkowskazu, spojrzenia w lusterko czy zbyt szybki start. To nie
kwestia braku wiedzy, tylko stresu.
A prywatnie – co lubisz robić w wolnym czasie?
Najwięcej czasu spędzam z rodziną. Latem sporty wodne – skutery, snorkeling, basen. Zimą –
snowboard. Wakacje zawsze aktywne: latem morze, zimą góry.
Twoje ulubione danie to….
Wybieram ogółem kuchnię azjatycką – dania są szybkie, aromatyczne i pełne smaku.
Chciałbyś coś dodać na koniec?
Prawo jazdy to wolność i niezależność. Ale prawdziwą wartość ma wtedy, gdy łączy się z
odpowiedzialnością i kulturą jazdy.
